เที่ยวคนเดียว
เพื่อรู้จักตัวเองมากขึ้น

เมื่อคุณได้เดินทางแล้วครั้งหนึ่ง การผจญภัยจะไม่มีวันสิ้นสุด แต่ความทรงจำมันจะถูกเล่นในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเบื้องลึกของจิตใต้สำนึก จิตใจคนเราไม่สามารถละไปจากการเดินทางได้ง่ายขนาดนั้น

ไม่ใช่ทุกคนที่เคยหลงทาง จะหลงทาง

เราอาศัยอยู่ในโลกมหัศจรรย์ที่เต็มไปด้วยความงามเสน่ห์และการผจญภัยไม่มีที่สิ้นสุดสำหรับการผจญภัยที่เราสามารถมีได้ หากเพียงแต่เราแสวงหาด้วยการเปิดตาของเรา และเดินทางไป

การเดินทาง
คือการใช้ชีวิต

การเดินทางนั้นมากมายหลายล้านความรู้สึกที่คนเราจะแบ่งปันให้กันได้และไม่เพียงกี่โอกาสของเราที่โคจรมาแลกเปลี่ยนความทรงจำซักช่วงนึงของชีวิต

ผาเงิบ

ผาเงิบ เป็นเงื้อมผาสูงชัน มีพื้นที่โล่งเว้าลึกเข้าไป เพียงพอสำหรับบังแดดบังฝนได้ ริมน้ำห้วยแก้วที่ไหลเล่า เป็นโขดหินและแอ่งน้ำสำหรับลงเล่น และเงื้อมผาให้พักผ่อนหย่อนใจ

บริเวณนั้นมีการสร้างแท่น มีรอยประทับรูปมือและเท้าสีแดง มีข้อความเขียนบอกไว้ว่าเป็นรอบฝ่ามือและเท้าของครูบาศรีวิชัย สิริวิชโย ผู้สร้างถนนขึ้นดอยสุเทพ การที่ผาเงิบเป็นที่พักผ่อนและมีความสวยงาม ในปี ๒๔๙๐ ตอนนั้นชาวคณะสุนทราภรณ์เดินทางมาจังหวัดเชียงใหม่ และร้องเพลงโรงภาพยนตร์นครพิงค์ ในช่วงตอนบ่ายได้ไปเที่ยวน้ำตกห้วยแก้ว ขึ้นไปจนถึงบริเวณผาเงิบ

ครูแก้ว อัจฉริยะกุล ได้แต่งคำร้อง และครูเอื้อ สุนทรสนาน ได้แต่งทำนองเพลง “ผาเงอบ” ขี้นหลังจากที่ไปเที่ยวนั้น ให้คุณมัณฑนา โมรากุลร้องในเย็นวันนั้น งาม ผาเงอบสวยงาม ได้ชมยิ่งงามด้วยน้ำไหลหลั่น แผ่นหินเป็นเชิงชั้น ผาเงอบ เงอบงามไหลหลั่น เงอบงามง้ำชัน

คล้ายกันทั่วไป เพลิน น้ำตกไหลมา จากดอยสู่ผา จากผามาแอ่งใหญ่ เยือกเย็นเมื่อรินไหล ไหลลงห้วยแก้วทางใต้ เมื่อน้ำไหลไป ใสเย็นสบาย หนุ่มสาวคราวพักผ่อน พักร้อนชื่นฉ่ำ พักด้วยการว่ายน้ำชำระกาย ชื่นฉ่ำ มุดดำแหวกว่าย หญิงชายเพลินใจ เย็น น้ำธารไหลเย็น อ่านต่อ

Add a Comment

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *